นักศึกษาใหม่ได้แสดงให้เห็นถึงความตั้งใจที่แท้จริง ที่เราอยากจะเห็นมานานออกมาให้ได้เห็นแล้วในวันนี้ แต่ว่ายังมีบางคนที่ยังกินแรงเพื่อนอยู่ ตอนแรกสตาฟวินัยก็ไม่รู้จะไปทางไหน สถานการณ์ตอนนั้นมันสับสนมาก อยู่ดี ๆ สตาฟวินัยก็โดนรุมซะงั้น จะลาออกก็ไม่ให้ลาออก จะปิดเชียร์ก็ไม่ปิดเชียร์ แต่ว่า ยังดีที่น้องคิดได้ ทำให้การเชียร์ที่กำลังเศร้า ๆ กลับมาเชียร์ด้วย "ใจ" อย่างแท้จริง ยืนนาน ๆ ก็เหมื่อยแต่ถ้าเทียบกับน้องใหม่และน้องหม่อแล้ว ถือว่าน้อยมาก เพราะน้องบูมเอาบูมเอา บูมยังไงก็ไม่ผ่าน ก็มันจริง เล่นเวฟกันซะขนาดนั้น แต่เราไม่ได้ต้องการความพร้อมเพรียงที่ทำเพื่อให้ผ่านไปเท่านั้น เรายอมรับให้น้องบูมไม่พร้อมกันแต่บูมด้วยหัวใจต่างหากล่ะ นั่นแหละการเชียร์ที่แท้จริง การได้ทำอะไรเพื่อคณะ เพื่อเพื่อน เพื่อรุ่นพี่ รุ่นตัวเอง และรุ่นน้อง เป็นสิ่งที่จะมีได้เฉพาะการเชียร์เท่านั้น ถ้าไม่มีเชียร์แล้ว อะไร ๆ ก็คงจะดำเนินไปด้วยความไม่ราบรื่นแน่ ๆ ซึ้งจริง ๆ ตอนที่น้องมาบูมหน้าสโส น้องผู้หญิงแทบทุกคนร้องไห้ น้องผู้ชายหลาย ๆ คนก็ร้องไห้ สตาฟวินัยก็ร้องไห้ น้องหม่อก็เหมือนกันร้องไห้กัน แต่ยังมีบางคนหัวเราะอยู่ ไม่รู้จักภาษา ทุกคนที่อยู่ในสถานการณ์ตอนนั้นร้องไห้กันเกือบหมด น่าจะคิดได้ วันนี้ที่ทำเชียร์กันไป ไม่ได้มีการเตี๋ยมกันเลย อยู่ดี ๆ สตาฟวินัยก็แก้ปัญหาไปเรื่อย ๆ สถานการณ์ตอนนั้นก็ทำให้มันซึ้งขึ้นมาได้ แค่นี้ก็รู้สึกได้ว่าการเชียร์ในปีนี้ประสบความสำเร็จตามที่ได้ตั้งใจไว้ แม้ว่ายังมีอีกบางเรื่องที่ยังไม่แน่ใจเท่าไหร่ แต่ว่าสิ่งเหล่านั้นคงจะเกิดขึ้นกับน้องใหม่ในเร็ว ๆ นี้ พรุ่งนี้ก็ต้องไปเดินกับน้องใหม่อีก มีแต่พี่บุ๊งกับหยกแค่สองคน คนอื่น ๆ ไปไม่ได้ กรรมจริง ๆ เลย ไม่เป็นไรหรอก จะได้ไปดูว่า น้องมีพัฒนาการที่ดีขึ้นในการมาร่วมกันทำกิจกรรมมากแค่ไหน หวังว่าคงได้เห็นอะไรที่อยากให้เกิด