 | | |
| | |
|
Spaces home  :: < ".] หยกร้อย [." > :...PhotosProfileFriendsMore |  Tools   |
:: < ".] หยกร้อย [." > ::"ความสุข-คนรัก-ความทุกข์ "
|
March 14 ไดอารีฝึกงานและแล้วก็มาถึงช่วงเวลาที่สำคัญห้วงหนึ่ง ของการเป็นนักศึกษาเภสัชศาสตร์
นั่นก็คือ... การฝึกปฏิบัติวิชาชีพเภสัชกรรม ภาคฤดูร้อน
หรือที่เรียกกันว่า ฝึกงานซัมเมอร์สองผลัด
ซึ่งข้าพเจ้า โชคดี (รึเปล่าหว่า)ที่ได้ฝึกที่สถานปฏิบัติการเภสัชกรรมชุมชน
คณะเภสัชศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น ที่หลาย ๆ คนรู้กันดีในนามของ
"ร้านยาหน้าหม้อ" เอ๊ย "ร้านยาหน้ามอ" เอ๊ย ถูกแล้ว
การฝึกในผลัดแรกก็จะฝึกตั้งแต่วันที่ 10 มีนาคม ถึง 11 เมษายน 2551 นี้
จากนั้นก็หยุดสงกรานต์ แล้วก็จะมีการฝึกเตรียมยาเคมีบำบัด หรือยาเคโมสามวัน
ตั้งแต่ 16-18 เมษา ซึ่งไอ้เราก็กาเดา ๆ ได้ฝึกกะเค้าด้วยซะงั้น
เมื่อฝึกเคโมเสร็จก็ต้องเตรียมตัวออกไปผจญภัยที่โรงพยาบาลสวรรคโลก
จ.สุโขทัย ยังดีที่มีเพื่อนไปคือบุคคลหน้า... สุจินต์ พาลุกานั่นเอง
ก็จะฝึกตั้งแต่ 21 เมษา - 23 พฤษภา (วันอะไรหว่า)
แล้วก็กลับมาเปิดเทอม เรียน เร็วจริง ๆ แป๊บ ๆ ก็จะจบปีห้าแล้วเหรอเนี่ย
คิดแล้วก็ให้ใจหายยิ่งนัก เดี๋ยวจะมาเขียนเรื่อย ๆ แล้วกัน จะได้เอาไว้ทำรายงานได้ด้วย เหอ ๆ July 24 มากกว่ารักในที่สุดก็ได้มาอัพซะทีหลังจากที่ปล่อยร้างไว้เกือบ 2 เดือน หลายคนที่หลงผ่านเข้ามาหลาย ๆ รอบก็คงจะเบื่อกับเนื้อเพลง I need CL แล้วนะ
ตอนนี้ก็ใกล้สอบกลางภาคแล้ว แป๊บเดียวก็ปีสี่แล้ว อีกแป๊บเดียวก็จะจบแล้วนะเนี่ย แต่ยังรู้สึกเหมือนไม่มีความรู้อะไรเท่าไหร่เลย
การเรียนก็เรื่อย ๆ เป็นเบื่อ ๆ เซ็ง ๆ หาอะไรทำไปวัน ๆ ชีวิตก็เหมือนจะมีความสุขอยู่บ้างกับเรื่องอะไรที่ผ่านเข้ามา
อยากให้ทุกคนรักษาสุขภาพด้วยนะครับ เพราะใกล้จะสอบแล้วถ้าไม่สบายไปมันจะไม่ได้อ่านหนังสือ
ตอนนี้กำลังเรียนวิชาการวิจัยอยู่ก็หลอยเข้าสเปซตัวเอง เหอ ๆ เดี๋ยวเอาไว้สอบเสร็จจะมาอัพแบบเป็นเรื่องเป็นราวอีกที
ฟอรั่มของเพื่อน ๆ 6/6 ชัยภูมิภักดีชุมพล ตอนนี้ก็ออกมาอย่างเป็นทางการแล้ว ก็เข้าไปเล่นกันสนุกสนานเลยที่ http://cb.thaifreeforum.com
อยากจะบอกว่ารักนะ...รักมากด้วย อิอิ
-----------------------------------------------------
เธอเป็นมากกว่ารัก เพราะเธอนั้นคือครึ่งชีวิต ฉันใช้เวลาทั้งชีวิต เพื่อตามหาและรอคอยเธอมาแสนนาน
และสุดท้ายก็เจอว่าเธอคือทุกอย่างที่เติมเต็มหัวใจ จากนี้ทุกลมหายใจฉันคือเธอ May 29 I need CLI need CL คำร้อง : หยกร้อย Rx’23 KKU ทำนอง : I need somebody
พวกเราเป็นคนไทยที่เห็นแต่เรื่องเดิม ๆ ก็แล้วยังมาซ้ำเติมให้ต้องปวดใจขึ้นอีก กับสิทธิบัตรเรื่องยาของเรา หันมองไปทางใดก็มีแต่คนหน้าเงิน แล้วคนที่ยังทนยังทุกข์อยู่กับโรคเอดส์ ครั้นจะรอกินยาก็เจอกับเรื่องทุเรศ ชีวิตของคนอยู่บนเงื้อมมือ ของนายทุนที่มัวแต่หวังเงิน
หากรอรีไม่รีบลุยอยู่อย่างนี้ ไม่ช้าก็คงวอดวาย คงมีคนที่ตาย มากมายขึ้นทุกวัน
Stop หยุดหวังผลกำไรได้มั้ย (stop) หยุดหวังแค่กำไรได้แล้ว (stop) ให้คิดดูสิ่งที่ทำมีคนที่รับกรรมโดยที่ไม่ได้ทำผิด Stop หยุดหวังผลกำไรได้มั้ย (stop) หยุดหวังแค่กำไรได้แล้ว (stop) ช่วยหันมาซักนิดนึง มองความต้องการ ของพวกชาวบ้านตาดำดำ
Life is not for sale you have to know. Patients are the first not benefits. คนที่คิดแต่หาเงินให้ตัวเอง รู้รึเปล่า รู้รึเปล่า
แล้วคนที่ยังทนยังทุกข์อยู่กับโรคเอดส์ ครั้นจะรอกินยาก็เจอกับเรื่องทุเรศ ชีวิตของคนอยู่บนเงื้อมมือ ของนายทุนที่มัวแต่หวังเงิน
หากรอรีไม่รีบลุยอยู่อย่างนี้ ไม่ช้าก็คงวอดวาย คงมีคนที่ตาย มากมายขึ้นทุกวัน
Stop หยุดหวังผลกำไรได้มั้ย หยุดหวังแค่กำไรได้แล้ว ให้คิดดูสิ่งที่ทำมีคนที่รับกรรมโดยที่ไม่ได้ทำผิด Stop หยุดหวังผลกำไรได้มั้ย หยุดหวังแค่กำไรได้แล้ว ช่วยหันมาซักนิดนึง มองความต้องการ ของพวกชาวบ้านตาดำดำ
ชีวิตของคนนั้น ใช่มีไว้ต่อรอง ช่วยทำเรื่อง CL ให้ชัดเจนได้มั้ย…
Please… I need CL ….. Please I need CL…. Please…ให้คิดดูสิ่งที่ทำมีคนที่รับกรรมโดยที่ไม่ได้ทำผิด Please… I need CL ….. Please I need CL…. Please… ช่วยหันมาซักนิดนึง มองความต้องการ ของพวกชาวบ้านตาดำดำ
Life is not for sale you have to know. Patients are the first not benefits. คนที่คิดแต่หาเงินให้ตัวเอง รู้รึเปล่า รู้รึเปล่า ….. Please
May 06 ได้มาอัพซักที หายไปตั้งนานกิจวัตรประจำวันช่วงนี้ มีแต่เรื่องวุ่นวายให้ทำ
กลางวันทำงานที่คณะ กลางคืนจับหมูที่หอแบตเตอรี่ (มันบักคัก) อู๊ด ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ
ปัจจุบันเปิดสมาคมตีแตกอีกแล้วครับท่าน สนุกแถมมีรายได้ แต่บางคนก็มีรายจ่าย
เดือนนี้ก็เป็นอีกเดือนหนึ่งที่ฝนหลงฤดู นี่มันหน้าร้อนนะเว้ย แต่ฝนตกเอา ๆ จะไปไหนมาไหนก็ลำซิ่ง เอ๊ย ลำบาก
ยังมีงานรออยู่อีก ไหนจะเตรียมงานรับน้องแรกพบ สนภท. ไหนจะเตรียมหาคนไปวัดกับเตรียมเอกสารต่าง ๆ วุ่นวายจริง ๆ
ทำแล็บก็ยังไม่โผล่หน้าไปให้พี่หนึ่งเห็นอีกเลยนับจากหยุดสงกรานต์ สงสัยพี่เค้าคงลืมไปแล้วว่าเราเคยไปทำแล็บด้วย เหอ ๆ
สงกรานต์ที่ผ่านมาก็จะว่าสนุกก็สนุก จะว่าไม่สนุกก็ไม่สนุก เป็นเฉย ๆ ยังไงไม่รู้
ตอนนี้กำลังจะย้ายหอแล้ว เน็ตอาจจะไม่ค่อยได้เล่นเหมือนเดิม เพราะที่หอใหม่ (แต่เคยอยู่มาปีกว่า) มันเน็ตช้าบักคัก
แป๊บเดียวจะขึ้นปีสี่แล้วเหรอเนี่ย โอ้พระเจ้า ไม่อยากจะเชื่อเลย ความรู้ยังไม่มีเลยเหอ ๆ
ซ้อมร้องเพลงน้องก็มากันน้อยลง น้อยลง จากหวังไว้มาก ตอนนี้ก็ไม่ค่อยจะหวังอะไรแล้ว
ก็เหมือนชีวิตรักของตัวเองนี่แหละ จากหวังไว้บ้าง แต่ตอนนี้ไม่หวังอะไรแล้ว อยู่ไปวัน ๆ ดีกว่า
เผื่อพรหมลิขิต (เปเปอร์) จะลบคนที่ผิดออกไปจากใจ เผื่อจะเจอคนที่ "ใช่" ซะที
ไม่รู้จะพิมพ์อะไร เพื่อน ๆ น้อง ๆ พี่ ๆ ที่หลงเข้ามา ก็คอมเมนต์ไว้แล้วกันว่าอยากให้หยกเขียนอะไร
กลอน บทความ หรือเรื่องไร้สาระ หรือจะถามอะไรก็ได้ เหอ ๆ ช่วงนี้ต้องฝึกซ้อมการจับหมูให้มากขึ้น เพราะเราออนไลน์กันในสโมแล้ว
เดี๋ยววันหลังมาอัพอีก April 03 เกณฑ์ทหาร...มาราธอนWeekly storY
30 มีนาคม 2550 เวลา 17.30 น. ออกเดินทางจากคณะเภสัชศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น มุ่งหน้าไปยัง วรัญญารีสอร์ท อ.ภูเรือ จ.เลย ด้วยยานพาหนะอันสุดหรู (รถมหาวิทยาลัยปรับ (ตาม) สภาพอากาศ) กว่าจะไปถึงเล่นเอาแทบแย่ เพราะอากาศก็ร้อน ๆ เย็น ๆ แต่ส่วนใหญ่จะร้อน ทางก็ขึ้นเขา ลงเขา ปาดซ้ายแซงขวา เป็นที่น่าตื่นเต้น เมื่อไปถึงก็มีอาหารโต๊ะอะไรไม่ทราบรอต้อนรับพวกเราอยู่ ลืมบอกว่าไปกันสามสิบกว่าคน ถึงก็สี่ทุ่มกว่า ก็กินข้าว เสร็จแล้วก็เล่นเกมกันนิดหน่อย แล้วเข้าที่พัก ส่วนกิจกรรมก่อนนอนนั้นไม่ขอกล่าวถึง เพราะมีหลายอารมณ์เหลือเกิน ทั้งติว Gen math Gen Psycho Gen Anatomy เก้าลอเก้า บางคนก็อินเลิฟจัด คุยโทรศัพท์กันยกใหญ่
31 มีนาคม 2550 ทั้งวันก็เป็นการสัมมนา อากาศก็แสนจะร้อนอบอ้าว นอนก็ไม่ค่อยได้นอน ขนาดนั่งอยู่แถวหน้าสุดก็ยังแอบงีบหลับไปได้เหมือนกัน แต่ละคนที่ออกไปนำเสนอ ต่างก็พูดด้วยความวิชาการกันสุดฤทธิ์ จนอาจจะทำให้ฟังดูแล้วน่าเบื่อและง่วงนอน แต่ก็ยังมีบางคนที่ปล่อยมุก แล้วหาอะไรให้เพื่อน ๆ ได้มีส่วนร่วมไปกับการพรีเซนต์ด้วย ก็ดีไป สรุปว่าก็โอเคกับการสัมมนา พอตกกลางคืนก็เป็นการเลี้ยงอาหารแล้วร้องคาราโอเกะกันสนุกแบบสุดเหวี่ยง เต้นกันจนบางคน (บักอ๋อง) ขาพลิกขาแพลง บางคนก็ยืดไมค์จนคนอื่นได้บอกให้พอ แต่ก็ต้องเจอกับคำว่า "หล่อเลือกได้"
1 เมษายน 2550 ไปแวะที่วัดเนรมิตร อ.ด่านซ้าย แล้วก็เลี้ยวกลับมหาวิทยาลัยขอนแก่น ถึงสโมสรนักศึกษาเวลาประมาณ ห้าโมงเย็นกว่า ๆ เป็นอันเสร็จสิ้นการสัมมนากิจกรรมเสริมหลักสูตรของสโมสรนักศึกษาประจำปีการศึกษา 2550 ไป หลังจากนั้นก็เดินทางต่อ ไปที่อ.เกษตรสมบูรณ์ จ.ชัยภูมิ เพื่อไปนอนที่บ้านเพื่อนพ่อ ก็ไปถึงเวลาประมาณ สองทุ่มกว่า เหนื่อยกับการเดินทางมากมาย
2 เมษายน 2550 เวลา 7.00 น. ไปที่ว่าการอำเภอ เพื่อเข้ารับการตรวจเลือกทหารกองเกิน นั่งรอ นอนรอ ยืนรอ ตากแดดรอ เข้าร่มรอ รอแล้วรออีก ก็ยังไม่ถึงซักที เพราะว่าคนที่ขอผ่อนผันต้องรอหลังจากคนที่ไม่ได้ผ่อนผัน ได้รับการตรวจเลือกก่อน จนกระทั่งเวลาที่รอคอยมาถึง 14.30 น. เริ่มเรียกคนที่ขอผ่อนผันเป็นคนแรก ดันเรียงตามปีเกิด ก็รออีก กว่าจะถึงชื่อตัวเองก็ปาไป 16.00 น. แล้วเป็นคนที่ 3 จากสุดท้ายที่ได้รับการเรียกชื่อ นึกว่าจะไม่มีชื่อซะแล้ว กว่าจะตรวจหลักฐาน ตรวจร่างกาย วัดส่วนสูง รอบอก เสร็จก็ปาไปเกือบหกโมงเย็น งงเหมือนกันว่าทำไมวัดส่วนสูงได้แค่ 169 ทั้ง ๆ ที่จริงก็สูงตั้ง 173 มันวัดยังไงวะเนี่ย เอ่องง แต่รอบอกไม่น่าเชื่อ 80-83 เฉยเลย ทั้งที่จ่อยขนาดนี้ กลับบ้านมาลองวัดอีกทีก็จริงแฮะ ได้ 80-83 จริง ๆ (80 หมายถึงรอบอกธรรมดาไม่หายใจเข้า (ซม.) 83 คือรอบอกเมื่อหายใจเข้า (ซม.)) สรุปว่าเป็น ดี 1 ประเภท 1 ก็รอจับสลาก เพราะสละสิทธิ์ผ่อนผัน ผลก็คือ คนสมัครเกินจำนวนที่รับ ก็เลยหมดภาระทางทหารไปโดยปริยาย คนก็เฮกันสนั่นหอประชุม กว่าจะรับเอกสารอะไรต่าง ๆ เสร็จก็ปาไป สองทุ่มครึ่ง สรุปว่าเกณฑ์ทหารมาราธอน 13 ชั่วโมงครึ่งพอดีเลย แล้วก็เดินทางกลับบ้าน
3 เมษายน 2550 เวลา 14.30 กลับมาถึงมหาวิทยาลัยขอนแก่นแล้วก็มานั่งทำงานอะไรที่คั่งค้างอยู่อีกมากมาย ทั้งงานสอนน้องร้องเพลง งานรดน้ำดำหัว พรุ่งนี้ก็ต้องไปทำแล็บแล้วก็ยังมีเรียนตอนบ่ายอีก เฮ้อ เหนื่อย March 27 เคยถามตัวเองมั้ยว่า...วันนี้...ทำอะไรเพื่อตัวเองบ้าง
วันนี้...ทำอะไรเพื่อคนอื่นบ้าง
แล้ววันนี้...ทำอะไรเพื่อคนที่รักเราบ้าง
แปลกใจมั้ยที่ไม่ถามว่า วันนี้...ทำอะไรเพื่อคนที่เรารักบ้าง
จะถามทำไม เพราะคำตอบก็คือ "ทำ" แต่ไม่รู้ว่ามันไปถึงเค้าคนนั้นรึเปล่า
จะถามทำไม เพราะคำตอบคือ "ทำ" แต่ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่เค้าจะได้รับรู้
จะถามทำไม เพราะคำตอบคือ "ทำ" แต่ไม่รู้ว่าทำแล้วอะไรมันจะดีขึ้นมั้ย
สรุปว่าทำไปเถอะ แค่มีความสุขในสิ่งที่ทำ
แต่ถ้าเมื่อไหร่รู้สึกว่า สิ่งที่ทำอยู่นั้น
มันไม่ได้มีความสุขที่ได้ทำอีกต่อไป
เลิกเถอะ อย่าฝืนทำมันอีกเลย
วันนี้เป็นอะไรวะ อารมณ์ไหนเนี่ย เปลี่ยนสไตล์การเขียนแล้ว กลายเป็นแนวเสี่ยวแดกโรแมนติก
ปล. "ความรักไม่เคยทำให้ใครตาย แต่ก็แค่ทำร้ายให้ปวดใจ" March 17 การที่เราจะรักใครสักคน.................การที่เราจะรักใครสักคน.....
ไม่จำเป็นต้องหาเหตุผลว่าทำไมเราจึงไปรักเขาได้ แต่ให้รู้ไว้ว่าทุกวันนี้เรารักเขาและต้องรักให้ดีที่สุดก็พอ
การที่เราจะรักใครสักคน.....
ไม่ต้องสนว่าหนทางข้างหน้าจะมีอุปสรรคมากมายแค่ไหน แต่ควรนึกขอบคุณโชคชะตาที่สร้างให้มีอุปสรรคเพื่อให้เราทั้งสองได้ร่วมฟันฝ่าไปด้วยกัน
การที่เราจะรักใครสักคน.....
ไม่ต้องไปเสียเวลาคิดว่าเขาทำอะไรเพื่อเราบ้าง แต่ให้มานั่งถามตัวเองดูว่า ... วันนี้เราทำอะไรเพื่อคนที่เรารักแล้วหรือยัง
การที่เราจะรักใครสักคน.....
ไม่ต้องไปมัวระแวงว่าเขาจะไปมีใครอื่นนอกเหนือจากเรา แต่ควรระวังใจของตัวเองให้เข้มแข็งพอที่จะไม่รับใครเข้ามาในใจอีก
การที่เราจะรักใครสักคน.....
ไม่ต้องไปขุดคุ้ยเรื่องราวในอดีตของเขา ว่าเขาเคยมีใครยังไง แต่ให้คิดว่าทุกวันนี้มีเขาและเราอยู่ด้วยกัน...อดีต...ถึงอย่างไรก็คืออดีต
การที่เราจะรักใครสักคน.....
เมื่อทะเลาะกัน คำว่าแพ้หรือชนะ ก็ไม่สำคัญ เราจึงยอมให้เขาเป็นฝ่ายชนะเสมอ ถ้าทำให้เขาสบายใจ
การที่เราจะรักใครสักคน.....
ไม่ควรพยายามเปลี่ยนแปลงตัวเขา แต่ควรพยายามปรับตัวเองให้เข้ากับเขาจะดีกว่า
การที่เราจะรักใครสักคน.....
ไม่ควรหูเบา เพราะอาจทำลายความสัมพันธ์ระหว่างเรากับคนที่เรารักได้
การที่เราจะรักใครสักคน.....
ไม่ใช่การสัมผัสกันด้วยร่างกาย แต่เป็นการสัมผัสกันด้วยหัวใจต่างหาก
การที่เราจะรักใครสักคน.....
ไม่จำเป็นต้องบอกรักกันทุกวัน เพราะการที่เราคอยห่วงใยกันอยู่เสมอ ๆ ก็สามารถทดแทนคำว่ารักได้ดีแม้สักล้านคำ
การที่เราจะรักใครสักคน.....
ไม่เกี่ยวกับสิ่งของนอกกายใด ๆ เลย เพราะความรักไม่สามารถซื้อได้ด้วยเงินหรือแลกมาได้ด้วยทรัพย์สิน
การที่เราจะรักใครสักคน.....
ไม่ต้องคอยนับว่าเขามีข้อเสียมากมายสักกี่ข้อ เพราะข้อดีของเขาก็มีมากพอที่จะทำให้เราลืมข้อเสียทั้งหมดของเขาได้
การที่เราจะรักใครสักคน.....
ไม่จำเป็นต้องตัวติดกันตลอดเวลา แค่เรามีเขาอยู่ในใจทุกนาทีก็พอ
การที่เราจะรักใครสักคน.....
เมื่อเห็นเขาเสียใจ ไม่ต้องรอจนกระทั่งเขาเสียน้ำตา แล้วค่อยเข้าไปปลอบใจ แต่ควรรีบเข้าไปแบ่งเบาความทุกข์ของเขาเสียตั้งแต่เมื่อเราเห็นเขาเงียบ ๆ ซึม ๆ ไป เพราะหากเราปล่อยเขาไว้จนสายเกิน ผลสุดท้ายแล้วคนที่จะเสียใจที่สุดเมื่อรู้ตัวก็คือตัวเราเอง
การที่เราจะรักใครสักคน.....
อย่ารอที่จะบอกรัก ให้รีบบอกคนที่เรารักซะก่อนที่จะไม่มีเขาคนนั้นให้บอกอีกต่อไป
การที่เราจะรักใครสักคน.....
แม้ว่าอาจทำให้เราตาบอก แต่ก็ทำให้เราได้รับรู้และเข้าใจว่า...ความสุขจากการที่ได้รักใครสักคน มันมีมากมายแค่ไหน
การที่เราจะรักใครสักคน.....
จงเชื่อมั่นในตัวเขาให้มาก ๆ การที่เราจะรักใครสักคน..... ง่ายยิ่งกว่าการพยายามลบเขาออกไปจากหัวใจ
|
| ||||||||||||||||||||||||
Invite as friend
